13 grudnia czas zdrady

Nie jest tak żeby ten człowiek był winien wszelkiemu złu, które miało miejsce, w sowieckiej Polsce, ale jest tak, że zawsze był w samym centrum zdarzeń, które naród powinien pamiętać jako chwile, kiedy walczył o swoją prawdziwą tożsamość z sowieckim jarzmem.

Pan Jaruzelski nie tylko był członkiem ścisłego grona osób, które decydowały o losach narodu, ale miał także bezpośredni wpływ na te decyzje a niektóre z nich były zależne tylko od niego. Wprawdzie trudno nie patrzeć ze współczuciem na tę już historyczną postać, kiedy jako zmęczony życiem dziadek z trudnością się broni przed natarczywością dziennikarzy, ale pamiętajmy, że nie rozmawiamy z człowiekiem, który jest zwyczajnym starcem, ale z człowiekiem, którego żądza władzy pchnęła do czynów przeciw własnemu narodowi. Gdyby nie to, że świat zmienił swoje oblicze a nasz kraj stał się wolnym, my i nasze dzieci uczylibyśmy się
o nim jako o bohaterze, i zbawcy naszego narodu.
A sam pan Jaruzelski pławił by się w chwale uwiecznionego portretu wielkiego Polaka i marszałka. Ale historia zakpiła z chorych ambicji i wyjęła z rąk takich ludzi nasz los. Bądźmy dumni z siebie, iż nie daliśmy się zniszczyć
i złamać jak wiele innych narodów świata i że, pomimo iż nasz wróg siedział z nami przy jednym stole to jednak wyszliśmy z tego z twarzą, a nie wszystkim się to udało, panu Jaruzelskiemu – nie. Wprawdzie teraz niejednokrotnie przychodzi nam z trudnością uwierzyć, że jesteśmy tym dumnym niezależnym narodem, kiedy chwyta nas za gardło chciwość, ale przynajmniej nie mamy krwi naszych rodaków na rękach.

Oto kilka faktów z życia Pana Jaruzelskiego

Wywodzi się z rodziny ziemiańskiej herbu Ślepowron. Ojciec (Władysław Mieczysław Jaruzelski) walczył w wojnie polsko-bolszewickiej 1920, dziadek (Wojciech Jaruzelski senior) w powstaniu styczniowym. Wojciech Jaruzelski przyszedł na świat w majątku w Kurowie, gdzie jego ojciec zajmował wtedy posadę administratora.
7 października 1923 został ochrzczony w tamtejszym kościele rzymskokatolickim.

W latach 1945–1947 brał udział w walkach z oddziałami UPA w okolicach Hrubieszowa i podziemia antykomunistycznego w okolicach Częstochowy i Piotrkowa Trybunalskiego. Według dokumentów znajdujących się w archiwach IPN współpracował w latach 1949–1954 jako agent informator z Informacją Wojskową pod pseudonimem "Wolski".

W 1956 awansowany jako najmłodszy w korpusie oficerskim do stopnia generała); w październiku tego samego roku, jako jedyny polski generał, opowiedział się za pozostaniem marszałka Konstantego Rokossowskiego
w LWP.

W latach 1950–1952 brał udział w zajęciach dwuletniego Wieczorowego Uniwersytetu Marksizmu i Leninizmu, które ukończył z oceną bardzo dobrą.

Jako dowódca sił zbrojnych PRL 16 lipca 1975 wydał rozkaz (wg niektórych historyków: wyraził zgodę) zestrzelenia polskiego cywilnego samolotu AN-2, którego pilot Dionizy Bielański zamierzał uciec do Austrii. Zestrzelenia dokonał pilot czechosłowackiego lotnictwa w okolicach Brna, kilka minut lotu od granicy czechosłowacko-austriackiej. Nowe dokumenty w tej sprawie odkrył i upublicznił w lipcu 2009 IPN.

Do Polskiej Partii Robotniczej wstąpił w 1947. Od 1964 był członkiem Komitetu Centralnego PZPR. W latach 1970–1971 był zastępcą członka, a od 1971 – członkiem Biura Politycznego KC PZPR. Na IV Plenum KC PZPR (18 października 1981) został wybrany I sekretarzem KC PZPR.

W okresie 1967–1968 jako członek ścisłego kierownictwa resortu obrony współodpowiedzialny był za usuwanie z armii i degradację blisko 1300 oficerów pochodzenia żydowskiego lub Polaków ożenionych z kobietami pochodzenia żydowskiego, co było częścią antysemickich działań władz państwowych, których kulminacją były tzw. wydarzenia marcowe. W ramach antysemickiej akcji fałszywie przypisywano również żydowskie pochodzenie ministrowi obrony narodowej marsz. Marianowi Spychalskiemu, w efekcie czego Spychalski stracił stanowisko, a jego miejsce zajął Jaruzelski.

Tłumienie wystąpień

Od 11 kwietnia 1968 do 21 listopada 1983 był ministrem obrony narodowej. Podczas pełnienia tej funkcji podległe mu jednostki LWP brały udział w tłumieniu Praskiej Wiosny przez siły Układu Warszawskiego
w ramach operacji Dunaj

Pan Jaruzelski nadzorował także tłumienie wystąpień robotników w czasie wydarzeń grudnia 1970 na Wybrzeżu, gdyż był wówczas Ministrem Obrony Narodowej. Z tego powodu zarzucano mu współodpowiedzialność za krwawe wydarzenia, które miały wtedy miejsce.

Aktywnie uczestniczył także w przygotowaniach do pacyfikacji strajków na Wybrzeżu, wydając jako Minister Obrony Narodowej szereg decyzji – 8 grudnia 1970 gen. Jaruzelski wydał rozkaz[7] (rozkaz MON nr 8884/Oper.) "(...) w sprawie zasad współdziałania wojska i resortu spraw wewnętrznych w zakresie zwalczania wrogiej działalności (...)", który stanowił podstawę do kooperacji MON i MSW w tłumieniu robotniczych protestów
w czasie wydarzeń grudnia 1970 i był jedną z przyczyn późniejszej masakry.

Także 14 grudnia 1970 o godz. 23:40 z polecenia gen. Jaruzelskiego szef Sztabu Generalnego WP wydał tajny szyfrogram[7] nakazujący dowódcom okręgów wojskowych przeprowadzających akcję pacyfikacyjną na Wybrzeżu podjęcie działań w przypadku ewentualnego użycia wojsk do zadań specjalnych i faktycznie włączający siły zbrojne do konfliktu.

Już od sierpnia 1980 rozpoczął prace studyjne nad wprowadzeniem stanu wojennego w Polsce, prowadzone
w ramach Komitetu Obrony Kraju i Sztabu Generalnego Wojska Polskiego. 12 listopada 1980, dwa dni po oficjalnej rejestracji NSZZ Solidarność ujawnił na posiedzeniu KOK-u, że przygotowany został zestaw niezbędnych aktów prawnych dotyczących stanu wojennego.

13 grudnia 1981 wprowadził w Polsce stan wojenny i stanął na czele Wojskowej Rady Ocalenia Narodowego (WRON).

W lutym 1992 Sejm przeważającą liczbą głosów podjął uchwałę, w której uznał decyzję o wprowadzeniu stanu wojennego za sprzeczną z konstytucją PRL. Powołano specjalną komisję do przesłuchania ówczesnych członków Rady Państwa, po roku parlament został jednak rozwiązany, a przejmujące wówczas władzę SLD
i PSL zrezygnowały z kontynuacji śledztwa

Według Komisji Odpowiedzialności Konstytucyjnej pracującej do 1994 Wojciech Jaruzelski wraz z Czesławem Kiszczakiem mieli w 1989 wydać polecenie zniszczenia stenogramów posiedzeń KC PZPR. Na początku lat 90. Toczyło się w tej sprawie postępowanie, później, ze względów formalnych, umorzone.

Ocena tych zdarzeń i faktów

, pewnie jest różna, w zależności od środowisk, które je prezentują, ale ja, ponieważ mam prawo wyboru w mojej własnej wypowiedzi zdecydowałem się na negatywną ocenę. Uważam, że Pan Jaruzelski działał w złej wierze, ponieważ mając świadomość celów i marzeń naszego narodu świadomie dążył do utrzymania reżymu, który zapewniał mu pozycję i dostęp do ścieżki kariery. Co więcej uważam ze niestety pan Jaruzelski był świadomy swojej roli w całym tym przedsięwzięciu, być może nie mógł się wycofać być może jego rola była zgodna z jego przekonaniami, ale jakże był to życiorys niezgodny
z doświadczeniami jego przodków. Gdyby istniał jeszcze kanon zachowań jaki obowiązywał oficerów starej szkoły, zawsze mogło by istnieć jeszcze rozwiązanie honorowe. Obawiam się, że jednak, cynizm prawdziwego komunisty pozwala wprawdzie szafować życiem innych ludzi a szczególnie przeciwników politycznych, ale nie pozwala na zachowania godne. W końcu cóż może złamać serce prawdziwego komunisty, chyba nie opinie tej gawiedzi, którą zapewne jestem. W każdym razie panie Jaruzelski nie pozostało już nic, tylko pamięć takich jak ja i takim pan pozostanie w mojej pamięci.

Inne artykuły autora:  Miłość i nietolerancja, Korporacyjna etyka moralna, Pokolenie, które musiało odejść, Dlaczego nauka XX wieku uznana została za niemoralną, Przekleństwo XX wieku, Bolesław Zapomniany – Król Polski, Er feminam, Ukraina, Rosja, Polska – a Janukowycz, Prezydent, Przystanek