Zamachy domowej roboty

Jak się bronić?
Powstaje oczywiste pytanie jak cywilizacja zachodu powinna się bronić. Najprostszym rozwiązaniem jest ograniczanie wolności obywateli. Zakaz sprzedaży lub reglamentacja substancji mogących służyć do produkcji materiałów wybuchowych. Tylko, że do produkcji bomb służą produkty pierwszej potrzeby takie jak wata, farby, kwas cytrynowy, czy akumulatorowy.

Wyłania się z tego obraz znacznego podrożenia kosztów funkcjonowania gospodarki oraz wzmożenie kontroli nad większością działalności handlowej. Urzędnicy się pomnożą i przytyją, a terroryści i tak zdobędą co im potrzeba, dając łapówkę pilnującemu, czy wydzielającemu.

Można też wybrać rozwiązanie pośrednie mające miejsce w dzisiejszym polskim prawodawstwie. Kontrola tylko nad tymi substancjami, które służą jedynie do „złych” rzeczy, na przykład bezwodnik octowy, czy zatężony kwas azotowy.

Problem w tym, że można zawsze znaleźć rzadko stosowaną „pokojową” reakcję, która używa tych substancji. Tym samym dzisiejsze rozwiązania to dalej kontrola i przyczynek do nowych łapówek. Zło tylko mniejsze.

Złoty środek staje się więc ulotny.
Możemy też przeciąć ten węzeł gordioński i zdać sobie sprawę z faktu, że problem nie leży w niedostatecznym poziomie bezpieczeństwa, lecz w ludziach, którzy nastają na nasze życie.

Oni nie są z gruntu źli, oni są tylko zindoktrynowani. Propaganda – na tym polu rozgrywa się bowiem obecne konflikty. Kto zawładnie złością i dążeniami ludzi, ten ma siłę niszczyć, bądź zmieniać świat na lepsze.

Dlatego należy szukać innych sposobów walki z terroryzmem.
Państwo policyjne i powszechny brak wolności czyni nas jeszcze bardziej czułymi na ataki. To, co naprawdę zapobiega atakom to sprawny system dystrybucji informacji. Trzeba zapobiegać atakom, gdy jeszcze znajdują się w fazie projektowania.

Same ostateczne przygotowania są zwykle przeprowadzane z wielką ostrożnością i wykrycie niebezpieczeństwa na tym etapie, jest już bardzo trudne. Trzeba monitorować źródła informacji dla terrorystów. Wykrywać ich na wczesnym poziomie budowy organizacji. Gdy jeszcze nie nauczyli się maskować swoją działalność.

Wolność słowa
Potrzeba większej wolności ekspresji, trzeba wolności słowa. Przyszły terrorysta, jest jak samobójca – musi
o swoim niezadowoleniu ze świata komuś powiedzieć. Wystarczy dać mu szansę i monitorować dalej jego postępy.

Prawdziwa służba bezpieczeństwa powinna działać niewidocznie dla społeczeństwa, powinna być jak hydraulik – widać ją dopiero wtedy, jak coś się spieprzy.

Nie możemy pozwalać na zastraszanie w imię poszerzania zakresu bezpieczeństwa kolejnych milionów ludzi, całego społeczeństwa – bać powinni się jedynie terroryści, którzy nie będą znali dnia ani godziny.

Nie można aresztować ludzi za głoszenie radykalnych haseł i nawoływanie do nienawiści. Nie można wprowadzać cenzury prewencyjnej i straszyć zapalnikami z TCAP (zrobionymi ze zmywacza do paznokci), przez co ludzie szukają wroga wszędzie.

Zamiast tego należy takie osoby uważnie pilnować, inwigilować, śledzić, ale tak żeby tylko służby specjalne o tym wiedziały.

Cichy monitoring
Tu nie chodzi o prewencyjne ograniczenie ludzkiej wolności, bo to właśnie stosują władze, kiedy nie wiedzą jak sobie z danym zagrożeniem poradzić. Chodzi o cichy monitoring i zapobieganie zdarzeniom przez anonimowych bohaterów – współpracowników służb specjalnych, bo współpraca w nowym wieku, nie jest niczym złym, od kiedy system władzy nie stoi w opozycji do społeczeństwa i nie represjonuje ludności jak w PRLu.

Od poprzedniego systemu minęło ponad 20 lat. Czas wreszcie zapomnieć o tym, że służby specjalne są złe, czas przypomnieć sobie do czego są one potrzebne. Dzięki nim nie będziemy oglądali policjanta na każdej ulicy. Dzięki nim nie będą troglodyci w mundurach pacyfikowali podobnych im troglodytów w szalikach. Dzięki nim na co dzień ludzie będą mogli czuć się bezpiecznie, bo o bezpieczeństwie nie decyduje ilość ludzi, która zajmuje się bezpieczeństwem, lecz ich skuteczność.

Bezpieczny kraj, to nie taki w którym widać służbistę z automatem na każdym rogu, lecz taki który ich nie potrzebuje.

Każdy kolejny zamach będzie powodował lawinę strachu, która będzie perfidnie dla wyborczej popularności wykorzystywana przez polityków. Tylko po to, żeby odebrać nam wolność. Dlatego po każdej tragedii należy sobie przypominać, że nie o bezpieczeństwo walczymy, lecz o spokój nie myślenia o nim.

Aby taki świat mógł być możliwy, musimy oderwać się od walki o teczki współpracy ze służbami, stworzyć skuteczny system rozliczania personalnego służb, po każdej spektakularnej porażce (czyli po zamachu)
i pozwolić ich pracownikom w ciszy i spokoju pracować.

Ponieważ największy bohater to ten, który ma świadomość, że ci, których uratował nigdy się o jego bohaterstwie nie dowiedzą.

Inne artykuły autora:  Rozwój kultury roju, Deprawacja nauki, BP – Bezmiar Profesjonalizmu, Ekonomia przyszłości polityki, Mniejsze zło, czy większe dobro, Wódz, a za wodzem wierni, Porażka chciwości, Redukcja europejskiej populacji, Nowa rola mediów, Instynktowna prawda mediów